• 8-9-10-11 februari 2018
    ICC – International Convent Centre
    Van Rysselberghedreef 1 Citadelpark, Gent

  • 8-9-10-11 februari 2018
    ICC – International Convent Centre
    Van Rysselberghedreef 1 Citadelpark, Gent

  • 8-9-10-11 februari 2018
    ICC – International Convent Centre
    Van Rysselberghedreef 1 Citadelpark, Gent

  • 8-9-10-11 februari 2018
    ICC – International Convent Centre
    Van Rysselberghedreef 1 Citadelpark, Gent

Advisors

Advisors Design

Siegrid_Demyttenaere

Siegrid Demyttenaere, founding co-editor/owner of DAMN° magazine and also art director of the publication. In addition, Demyttenaere undertakes a number of private commissions as an art director for companies, teaches in the School of Arts, Gent, sits on a number of juries for international design prizes, and works as an exhibition organiser & curator, with recent projects including the contemporary section of the Design Derby exhibition at the Design Museum Gent, the Graduation Show of the Masters (section applied arts) at the School of Arts and the Belgium is Design exhibition in Milan this year.

She is also founder and owner of Waterproof, a visual communication office with national and international clients in different fields of the creative business.

Guest of honor Design

FrederikDelbart_copyright-PatriciaGoijens_2016_3

Frederik Delbart, opkomend Belgisch talent van het moment.

Frederik Delbart is overal. De jonge Belgische ontwerper heeft zijn designstudio in Antwerpen en Brussel. In zijn werk staat de mix tussen innovatie en traditie centraal. Dat zie je in zijn keuze van materialen en het gebruik van technologie. Hij kiest resoluut voor nobele materialen zoals hout, marmer, glas, metaal, keramiek en papier. De eigenheid, textuur en structuur van elk van deze materialen inspireren hem om ze uit hun comfortzone te halen en samen met vakspecialisten steeds een stap verder te gaan. Het resultaat? Goed doordachte, persoonlijke, innovatieve en vooruitstrevende objecten.

Frederik Delbart (1988) studeerde in 2011 af aan de richting Industrieel Design van de gereputeerde Brusselse designschool La Cambre, nog opgericht door Henry van de Velde in opdracht van de toenmalige Bauhaus-directeur. Sindsdien timmerde hij zonder ophouden aan zijn carrière en gingen er verschillende creaties in productie. Het werkdomein van zijn ontwerpstudio ligt zeer ruim, gaande van meubilair, verlichting, productdesign tot consultancy.

Na zijn studies werkte Frederik Delbart als assistent voor designer Bram Boo. “Bij hem begreep ik de impact van emotie in een object en hoe je eigen persoonlijkheid een object kan beïnvloeden. Ik leerde er mijn eigen identiteit als designer te ontwikkelen en verbeteren.” Zijn ervaring bij lichtpionier Philips als designer gaf hem het nodige professionalisme en de technische bagage om na een aantal jaar met zijn eigen studio van start te gaan. “Licht is een absolute passie. Nog voor het echt een doorbraak kende, gebruikte ik de OLED techniek voor een hedendaags en tijdloos design bij “The Siblings” lamp, nu in productie bij Per/Use. Ondertussen won dit ontwerp al 4 awards, waaronder een Henry van de Velde label, wordt het wereldwijd verkocht en integreerden internationale musea het in hun permanente collecties.”

Grenzen verleggen.

Frederik Delbart gooide hoge ogen in Milaan met de verfijnde schraagtafel “RectoVerso” die hij bedacht voor het label Van den Weghe/Items van de gelijknamige steenspecialist. De indrukwekkende tafel bestaat uit Indisch en Italiaans marmer en aluminium honingraat. Het is de eerste tafel ter wereld met schragen in marmer. Hij ontwierp ook de imposante brutalistische tafel “Sunset” die de, door DAMn° Magazine gecureerde, Belgische stand van de prestigieuze Designbiënnale van Londen sierde, dit opnieuw in samenwerking met Van den Weghe en Pierre Bleue Belge.
Met het familiebedrijf Quincalux, waar hij tevens creatief directeur is, bracht hij de innovatieve deurklinken “Caracas” en “Quito” uit. Daarnaast maakte hij samen met glasblazer John Moran van Gent Glas het poëtische lichtsculptuur “Tribute.001”. (allemaal te zien in de tentoonstelling “Hands on Design” in het Designmuseum Gent).

Samen met de beste vakmensen tast hij de limieten van het mogelijke af. Hij gaat de uitdaging aan om op zoek te gaan naar vernieuwende oplossingen door gebruik te maken van nieuwe en bestaande technologieën. “Bij fabrikanten durf ik ideeën aan te reiken die buiten hun comfortzone liggen en doe ik tegelijkertijd beroep op hun kennis en ervaring. Zo verleggen we samen grenzen.”

Ik gebruik natuurlijke materialen die met respect worden ontgonnen en door vakmensen bewerkt worden. Het is voor mij een bewuste keuze als ontwerper om niet mee te gaan met de hypes of om niet-duurzame materialen te gebruiken. Zo streef ik naar objecten die lang meegaan.” Ontwerpers van dit type liggen aan de oorsprong van trends.

Flux op BAD

Op BAD lanceert Frederik Delbart, samen met BisLighting, een nieuwe collectie verlichting, “FLUX” genaamd. De eerste collectie is een hommage aan de LED-technologie en zal bestaan uit een hanglamp, staanlamp en tafellamp.

“In Gent toon ik verder een selectie van nieuwe producten waarvoor ik met Belgische bedrijven samenwerkte. Ons land heeft een breed gamma aan bedrijven met know-how en hoogkwalitatief vakmanschap.”

Objecten op BAD
⁃ De verlichtingscollectie “Flux One” (Flux by BisLighting)
⁃ De tafel “Sunset” (Van den Weghe / Items)
⁃ De Spiegels “Mira” (Moome)

Advisors Art

Willem Elias is doctor in de Wijsbegeerte (VUB). Verder studeerde hij aan de Rijksuniversiteit te Leiden pedagogie en museologie.

Is als emeritus vanaf 1 oktober 2016 gewoon hoogleraar aan de Vrije Universiteit Brussel in het vakgebied culturele educatie, waar hij de cursus “cultuurfilosofie” blijft doceren. Is kunstcriticus (AICA), lid van ICOM en voorzitter van het Hoger Instituut voor Schone Kunsten, (HISK)Vlaanderen en van het tijdschrift Staalkaart. Lid van de Koninklijke Vlaamse Academie van België voor Wetenschappen en Kunsten.

Als zoon van Hendrik Elias, kunsthistoricus en kunsthandelaar en neef van dr. Roger Marijnissen, kunsthistoricus, ooit verbonden aan het KIK, is hij als het ware tussen de kunst geboren. Naast zijn academische werkzaamheid, is hij sinds 1971 ook actief als kunstcriticus. Hij was ook geregeld curator van tentoonstellingen. Zijn kennis van de Belgische Kunst na ’45, kreeg vorm in zijn tweedelig boek, “Aspecten van de Belgische Kunst na ’45, Gent, Snoeck, 2006, 2008. “, raadpleegbaar op : http://belgischekunst.be/ . Verder is hij auteur van talrijke catalogi en monografieën over Belgische kunstenaars. Wie wil verzuipen in de complexiteit van de moderne kunst kan dit door het lezen van zijn “Tekens aan de wand, VUBPress, 2011. Wie er simpel uitgelegd kennis wil mee maken leest beter zijn “Moderne kunst, Luster, 2012”.

Guest of honor Art

Frederik portret_1

De potentiële pictogrammen van Frederik Van Simaey

Frederik Van Simaey speelt met twee tekensystemen. De geschreven taal in de zesentwintig tekens die we kennen om lezen en te (laten) horen, samengebracht tot woorden, verheven tot concepten, enerzijds. En, anderzijds, beelden die hij ontleent aan de werkelijkheid. Niet de natuur maar culturele voorwerpen, die behalve hun object zijn ook een vorm hebben, die los van hun functie, betekenissen kunnen genereren. Zo toonde hij in 2015 ‘Ensemble’, twee ijzeren passers op zo’n wijze dat zelfs een puritein niet anders kan dan er een boezem in te zien. In zekere zin gaat hij terug tot een rudimentair object dat via associaties taal geworden is. Maar zijn pictogrammen worden niet tot lettertekens vereenvoudigd. Het blijven sterke vormen, waar men niet naast kan kijken. Het geschreven woord doorgaans de titel en zijn uitverkoren beelden blijven elkaar confronteren, affronteren zelfs. Doe het ‘ensemble’ uiteen op een werkbank en zelfs een erotomaan ziet er geen borst meer in. De door Frederik Van Simaey geplaatste potentiële pictogrammen lachen met de taal vanuit hun betekenisvrijheid, hun openheid. De tekens van de taal hebben zich de les laten spellen. Ze werden veroordeeld tot het duiden van de waarheid. Saai en onbegonnen werk. Tegenover de trivialiteit van de omgangstaal waarin enkel de tautologie zekerheid geeft (‘wat is, is’), plaatst Frederik Van Simaey een ondermijnend spelen met de vormgeving zelf. Betekenis loopt altijd uit de hand.
Ik heb Frederik Van Simaey voorgesteld als Belgisch kunstenaar, laureaat van het HISK, om een soort eregast te zijn voor de BAD-beurs 2017. De uitdaging was een beeldend kunstwerk te maken dat knipoogde naar het design. Die relatie is in zijn oeuvre overduidelijk. Zoals hogerop geschetst gaat zijn werk precies over de betekenissen die voortdurend ontsnappen aan de functionaliteit van de vormgeving. Zijn ontwerp bestaat uit een bij Eandis (waarvoor dank) ontleende verlichtingspaal zoals die in grote getale op onze autostrades te zien zijn. En die in betere tijden allemaal de nacht door brandden. Zeg maar een barometer voor onze welvaart en de crisis ervan. Met betonnen wortels en al, zal die brandend voor de ingang van het ICC liggen. De B van Belgian is vertegenwoordigd. Herkent men België niet vanop de maan door dat soort verlichting? En zo’n paal is een designvoorwerp. Liggend wordt het overigens een zitmeubel. Nu nog wachten op een titel en het spel is klaar zoals een ready-made klaar kan zijn: ‘De ontwortelde Verlichting’, ‘Het licht beschijnt enkel zichzelf in de duisternis’, ‘Lichte zitting’, …. (W.E.)