Soon more info

Close

About

Welkom in het spiegelpaleis van Kobe De Peuter. Geen vervormingen van jezelf. Wel bevind je je in een ontvolkte glazige constructie die danst op een ontregel(en)d X-Y-assenstelsel.

 

De schilder verplaatst lagen van gefilterde beeldfragmenten, afkomstig van een afgebeelde werkelijkheid, tot er een eindbeeld ontstaat dat als een ‘mal’ dient voor het uiteindelijke schilderij.  De Peuter mag dan als een beeld-houwer te werk gaan, zijn werk is een onnavolgbare kritische omkering van wat de schrijver Aldous Huxley verkende in zijn The Doors of Perception. Huxley beschrijft daarin dat het brein in zijn natuurlijke toestand de ontelbare informaties en ervaringen filtert om te kunnen overleven. Maar wat als die filters nu buiten onszelf en volgens onze idealen zijn gaan werken? Moeten we om te kunnen overleven niet net wat meer complexiteit toelaten?  De schilder gaat nu aan de slag met cultureel bepaalde filters die ons een natuurlijke toestand voorwenden. De Peuter kruipt in de huid van de Huxley-aanse ziener die andere tijd-ruimte-kaders verbeeldt.

 

De schilder is een ‘omgekeerde’ demiurg die de wereld uit haar natuurlijke verbanden haalt en er een pluriversum uit tevoorschijn tovert. Zijn schilderijen zijn nauwgezette, dwangmatige composities die een strakke, gecontroleerde hand verraden. Toch is wat in onze perceptie gebeurt een dansend magisch spel van schakering, vervorming en reflectie. Sinds kort vormen De Peuters schilderijen precies stills van in het rond vliegende brokstukken in afgebakende omgevingen. De immer vlottende stills werken zowel imploderend als explosief. Een gewelddadige compressie van impressies en associaties dringt zich aan ons op. Onpersoonlijke luchthaven lobby’s verbasteren onverhoeds via een licht- en kleurspektakel. De ogen krijgen amper tijd en ruimte om het te verteren. En als er in de verte toch een deur lonkt, dan zijn er genoeg onlogische vluchtlijnen om ons in het spel gevangen te houden.

 

Ogenschijnlijk herkenbare hypermoderne buildings, gericht op functionele passage, tekenen onze drang naar vooruitgang en materiele voorspoed. Zeker, maar er gebeurt ook iets anders. De omgeving die de schilder aan het licht brengt, is een veruitwendiging van hoe we onszelf graag misleidt zien. Je stapt in niets anders dan een doorgedreven realiteit. Hij schildert zoals we voortdurend en graag geprikkeld worden. Zoals de stimuli zich eindeloos en onversneden in een verslaving aan ons voordoen. Alsof we de werkelijkheid steevast door de ogen van een ambilight tv hunkeren te zien.

 

Er schuilt een verslavende kracht in De Peuters unieke beeldtaal. Alsof hij niet kan ophouden. Alsof de bezwering van het seriële de uitbanning van een dominante benepen beeldtaal verhoopt. De Peuters werk is in die zin de ambacht van de hoop. En, de hoop van de ambacht, dat ook.

 

Tom Viaene, 09/02/2016

 

Artiesten

Kobe De Peuter

 

Adres

 

Markstraat 11

4527 CL Aardenburg