Soon more info

Close

About

Frederik Van Simaey speelt met twee tekensystemen. De geschreven taal in de zesentwintig tekens die we kennen om lezen en te (laten) horen, samengebracht tot woorden, verheven tot concepten, enerzijds. En, anderzijds, beelden die hij ontleent aan de werkelijkheid. Niet de natuur maar culturele voorwerpen, die behalve hun object zijn ook een vorm hebben, die los van hun functie, betekenissen kunnen genereren. Zo toonde hij in 2015 ‘Ensemble’, twee ijzeren passers op zo’n wijze dat zelfs een puritein niet anders kan dan er een boezem in te zien. In zekere zin gaat hij terug tot een rudimentair object dat via associaties taal geworden is. Maar zijn pictogrammen worden niet tot lettertekens vereenvoudigd. Het blijven sterke vormen, waar men niet naast kan kijken. Het geschreven woord doorgaans de titel en zijn uitverkoren beelden blijven elkaar confronteren, affronteren zelfs. Doe het ‘ensemble’ uiteen op een werkbank en zelfs een erotomaan ziet er geen borst meer in. De door Frederik Van Simaey geplaatste potentiële pictogrammen lachen met de taal vanuit hun betekenisvrijheid, hun openheid. De tekens van de taal hebben zich de les laten spellen. Ze werden veroordeeld tot het duiden van de waarheid. Saai en onbegonnen werk. Tegenover de trivialiteit van de omgangstaal waarin enkel de tautologie zekerheid geeft (‘wat is, is’), plaatst Frederik Van Simaey een ondermijnend spelen met de vormgeving zelf. Betekenis loopt altijd uit de hand.

Ik heb Frederik Van Simaey voorgesteld als Belgisch kunstenaar, laureaat van het HISK, om een soort eregast te zijn voor de BAD-beurs 2017. De uitdaging was een beeldend kunstwerk te maken dat knipoogde naar het design. Die relatie is in zijn oeuvre overduidelijk. Zoals hogerop geschetst gaat zijn werk precies over de betekenissen die voortdurend ontsnappen aan de functionaliteit van de vormgeving. Zijn ontwerp bestaat uit een bij Eandis (waarvoor dank) ontleende verlichtingspaal zoals die in grote getale op onze autostrades te zien zijn. En die in betere tijden allemaal de nacht door brandden. Zeg maar een barometer voor onze welvaart en de crisis ervan. Met betonnen wortels en al, zal die brandend voor de ingang van het ICC liggen. De B van Belgian is vertegenwoordigd. Herkent men België niet vanop de maan door dat soort verlichting? En zo’n paal is een designvoorwerp. Liggend wordt het overigens een zitmeubel. Nu nog wachten op een titel en het spel is klaar zoals een ready-made klaar kan zijn: ‘De ontwortelde Verlichting’, ‘Het licht beschijnt enkel zichzelf in de duisternis’, ‘Lichte zitting’, ….

tekst: Willem Elias

W DISTRICT

Sinds 2015 deelt Laurence Windels op haar blog W DISTRICT haar passie voor contemporary art & design. Ze geeft er interieurtips, neemt je mee op uitstap naar musea en galerijen en publiceert er ‘art city guides’. Ook offline organiseert ze geregeld expo’s waar hedendaagse kunst en jong design van eigen bodem in de kijker worden gezet.

Op BAD verlicht ze in haar huiskamer kunst van eregast Frederik Van Simaey, een marmeren salontafel van Pinscher en vintage design van Ceci n’est pas une épicerie met lampen van BULTIN, terwijl REWIND je zintuigen verrast met geuren van Mad & Len.