Soon more info

Close

About

Voor Erlend Van Landeghem (°1965) is de materie belangrijk: het experimenteren met materialen en hun mogelijke toepassingen vormt zowat een rode draad doorheen zijn oeuvre. Net zoals de oude meesters bijzondere zorg besteedden aan hun verf en andere materialen, gaat zijn aandacht naar het gebruik van de juiste middelen om zijn punt te maken.

De jongste jaren werkt hij veel met polyester en dat zorgt voor de meer spectaculaire sculpturen, dat materiaal laat immers zaken toe die anders niet kunnen. Van Landeghem refereert in zijn werk veelvuldig naar de kunstgeschiedenis maar legt verbanden met de actualiteit. In zijn werk ‘Pain’ (2010) kunnen we probleemloos Sint-Sebastiaan als inspiratiebron herkennen, zij het dat de kunstenaar hier heel bewust een meer hedendaagse figuur heeft neergezet en meteen de link legt naar wat vandaag gebeurt: mensen die vervolgd, gemarteld en gedood worden omwille van hun overtuiging. Het werk is eerder realistisch uitgewerkt. Stilaan zal de vormgeving meer abstraheren in de jaren die volgen.
In BAD toont de kunstenaar ‘El Barco’, een werk dat hij heeft gerealiseerd voor een tentoonstelling van hedendaagse religieuze kunst in het Centre d’Art Sacré in de crypte van de kathedraal van Rijsel. Het is een verwijzing naar de bootvluchtelingen, maar je kan er ook evengoed een allusie op de wonderbare visvangst in gaan zien. Er is al een ruime graad van abstrahering maar de dramatiek blijft behouden.

Maar er zijn natuurlijk ook de zelfstandige tekeningen en schilderijen. Daar waar de schilderkunst in de loop der tijden het middel bij uitstek was om mensen en hun bezittingen een soort van eeuwigheidstatus te geven, legt deze kunstenaar zich toe op het naar voor brengen van die dingen die de eeuwigheid bedreigen, die het tijdelijk karakter ervan beklemtonen: scheuren, oxidatie, corrosie, perforatie, inktvraat, verzuring.
Zijn schilderijen en tekeningen hebben duidelijk iets dat op verwering duidt, hebben een aura van nostalgie, lijken op iets wat ons herinnert aan het verleden. Ze doen me wat denken aan foto’s van overledenen die je soms ziet op begraafplaatsen en waarvan de beeltenissen al half zijn vergaan of vervaagd. Andere beelden dragen geheimen in zich, verhullen angsten of belevenissen die verdrongen zijn of moeten verdrongen worden. Ze zouden kunnen functioneren als bezwering om vat te krijgen op de wereld rondom ons.

Daan Rau