Soon more info

Close

About

In het werk van Yves Velter kom je personages tegen die vaak vreemd en onbeholpen héél aanwezig zijn. Ze zijn geconcentreerd in een doek als een schaduw van zichzelf, waarbij de achtergrond vaal en verweerd is. Ze zijn tegelijkertijd ook een metafoor voor een algemeen menselijke conditie: er stroomt goud uit hun mond of ze laten licht op de wereld los; ze geven het beste van zichzelf zomaar weg of blijven rustig in de meest kritieke situaties. Yves Velter toont die confronterende beelden om zogenaamde ontoegankelijke thema’s te kunnen ontbloten. Hij haalt de pleisters van de wonde en schaaft de kleine kantjes van een steriele ideale wereld af. De intensiteit van de onderwerpen wordt evenwel omgebogen tot een esthetisch beeld, dat bijna aantrekkelijk wordt. Die dubbelheid maakt dat wat op het eerste zicht als negatief kan worden ervaren, ook mooi kan zijn. Alsof de personen hun doorleefde angsten en verlangens beschouwelijk maken voor de toeschouwer, die zichzelf er al dan niet tegen aan kan wrijven.